تهران - ایلتا

سلام، نمی دانم چه حکمتی است که هرچه سراغ جانبازان شیمیایی با درصد کمتر می روم با شرایط دشوارتری روبرو می شوم. شرایطی که صدها بار در موسسات خیریه دیده ام ولی یک فرق دارد و آن این است که آنها هم غریبند و هم مظلوم. روزهای اول فکر می کردم مصاحبه های من زیاد خواننده ندارد چرا که با مشکلات تورم، ترافیک، بیکاری و. کسی دیگر وقت خواندن دشواریهای زندگی دیگران را ندارد در حالی که سخت در اشتباه بودم.
برخورد اول
. الحمد ا در خصوص لیستی از جانبازان شیمیایی و اعصاب و روان مشکلی ندارم. آن روز هم داشتم داخل اسامی به دنبال جانبازی می گشتم که درصد پائینی داشته باشد. نامش حسن بود و فامیلی اش حداد. جانباز 10% شیمیایی و اگر نگویم 70% اعصاب و روان بی انصافی کرده ام. با شماره همراه اعتباری اش تماس گرفتم تا هم وقت مصاحبه را تعین و هم آدرس دقیق را یادداشت کنم. خانه شان اطراف میدان حر بود. با مترو رفتم. وقتی داخل کوچه شدم به دنبال خانه ای می گشتم مثل همه خانه های تهرونی. ولی این یکی با همه فرق داشت. نه می شد بگی کلنگی نه می شد بگی . بماند. خیلی قدیمی بود. وقتی داخل خانه شدم و از راه پله های تنگ و تاریک بالا می رفتم پیش خودم گفتم ایشان هم از قهرمانان گمنام وطن است.
حسن آقا مثل همه جانبازانی که سالیان سال دویده اند تا ثابت کنند بیماریشان ارثی نیست بلکه صدمات جنگ تحمیلی است یک کیف پر از مدارک و اسناد جلوی من گذاشت. تا بتواند حداقل به من ثابت کند جنگیده است نه برای درصد جانبازی بلکه برای درصدی از محبت خدا و خاک بهشت.
لحظه مجروحیت
حسن حداد مداح اهل بیت و مسئول تبلیغات و تقویت روحیه گردان کربلا لشکر 28 روح ا اهواز به دلیل مصرف قرص ها قوی اعصاب و درمان به وسیله شوک الکتریکی که سالیان پیش رخ داده بود قسمتی از حافظه اش دچار مشکل شده بود ولی هنوز آن روزهای تلخ و شیرین را به خاطر داشت.
. داخل سنگر تبلیغات بودم که دستور دادند برای اعزام به تصرف کردستان آماده شوید. همه بچه ها تعجب کرده بودند چون ما در جبهه جنوب می جنگیدیم . به هرحال دستور بود و باید اطاعت می کردیم. سوار کامیونها شدیم و به طرف شهر پاوه راه افتادیم. به پاوه که رسیدیم به دلیل کوهستانی بودن منطقه مجبور شدیم پیاده مسیر را ادامه دهیم. 20 ساعت در راه بودیم تا به منطقه "نوسود" رسیدیم و بعد از مدتی استراحت از آنجا به طرف حلبچه با پای پیاده به راه افتادیم.
وقتی به حلبچه رسیدیم منطقه ساعاتی قبل مورد اصابت بمباران شیمیایی قرار گرفته بود. و شهر به تابلویی وحشتناک از مرگ تبدیل شده بود. هر کس در هر حالتی به شهادت رسیده بود. پیرزنی پای تنور، دخترکی در راه مدرسه، چوپانی با گوسفندانش، مادری در حین شیر دادن به نوزاد و. متاسفانه نمی توانستیم کاری بکنیم و ماموریت داشتین به منطقه شاخ شمران عراق برسیم. هوا و خاک آلوده حلبچه با وجود ماسک غیر قابل تحمل بود و من دائما آمپولهای مخصوص را داخل ماسکم می شکستم تا بتوانم نفس بکشم.
هدف آزادی سد دربندی خان عراق بود ازکوهستانهای شاخ شمران مملو از مینهای خورشیدی که هر کدام به اندازه نصف یک اطاق 12 متری بود گذشتیم. به منطقه ای رسیدیم که باید از بین عراقیها عبور می کردیم. مجبور بودیم روزها استراحت کنیم و شبها سینه خیز حرکت کنیم. 5 کیلومتر مانده بود تا مقصد نهایی جایی که خمپاره های دشمن امان از ما گرفتند. شب شروع کردیم به کندن قبر تا 2نفر 2نفر هنگام زدن خمپاره و گلوله های توپ دشمن همدیگر را بغل کنیم و داخل قبر ها بخوابیم. روز بعد آنقدر موج انفجار گلوله ها زیاد بود که با وجود اینکه 2 نفری همدیگر را در آغوش گرفته بودیم از داخل قبر ها به بیرون پرتاب می شدیم. شب هنگام زمانی که از شدت موج انفجار حالت تهوع داشتم به حرکت خود ادامه دادیم تا به منطقه رسیدیم. روز سیزده به در بود یعنی 13 فروردین 1367 منطقه خوش آب و هوای دربندی خان عراق . بچه های گردان همگی داشتند استراحت می کردند و خانواده های عراقی برای 13 به در به منطقه آمده بودند. کمی ترسیدم به فرمانده گفتم : اینجا امن است آیا سایت موشکی داریم و فرمانده برای دلداری دادن به من گفت: همه چیز تحت کنترل است برو استراحت کن . من به همراه دوستم به بالای کوه رفتیم تا هم لباسهای شیمیایی شده را بشوئیم و هم تنی به آب بزنیم . در حال شستشو بودم که ناگهان 3 هواپیمای جنگی از میان دره ها بیرون آمدند آنقدر پایین بودند که هم ماسک خلبان را دیدم و هم آرم ارتش بعثی عراق که روی کلاه او حک شده بود. و وحشتناک تر ازهمه از بالای کوه قتل عام مردم بی دفاع، دوستان، هم رزمان و.
بعد از حمله هوایی به سرعت پایین آمدیم تا کمک کنم در همین حال هواپیماها برای پاکسازی مجددا حمله کردن و باز هم موشک و باز هم موج انفجار و پرت شدن من ده ها متر به هوا و افتادن درون برکه آب. وقتی چشم باز کردم در میان اجساد شهدا بودم که به عقب می بردند.
زندگی بعد از جنگ
سال 1368 توسط یکی از اقوامم با همسرم "زهرا شاه نظر" آشنا شدم و قبل از ازدواج به او گفتم: زهرا خانم من جانباز اعصاب و روان و شیمایی هستم می توانی با من زندگی کنی. زهرا به من گفت: حسن آقا من یک پلیور برای رزمندگان بافتم و به جبهه فرستادم فکر می کنم که تو آن را پوشیدی و به اینجا آمدی. و همسرم بزرگترین هدیه خداوند بود که تا به امروز داشته ام. هدیه ای که هیچ وقت فراموش نخواهم کرد. و خداوند نمی توانست به صورت فیزیکی در کنارم قرار بگیرد از این رو همسرم زهرا را هدیه نمود.
روزهای اول زندگی در بیمارستان فیاض بخش تهران نگهبان بودم. به نظرم 5 سال آنجا کارکردم بدون اینکه کسی بداند جانبازم. یک روز 2 ساعت تاخیر داشتم و باید به دنبال دارو می گشتم. مسئولم گفت: چرا دیر آمدی و من گفتم: من جانبازم و دارویم کمیاب شده بود و مجبور بودم آن را تهیه کنم تا بتوانم اعصابم را کنترل کنم. او در جواب گفت: چشمت کور می خواستی جبهه نروی ! من نیز کنترل خود را از دست دادم و با وی درگیر شدم و از کار اخراجم کردند.
2 سال بیکار بودم. بچه های بسیج، دوستان قدیمی خرج زندگیم را می دادند و یکی از دوستانم این خانه را بدون هیچ چشم داشتی در اختیار من و خانواده ام قرارداد که به خدا قسم غرورم اجازه نمی دهد که سربار کسی باشم.

به دنبال پرونده جانبازی
بعد از 17 سال و وخیم شدن اوضاع جسمی و اعصابم به دنبال پرونده جانبازی به راه افتادم که ای کاش خودم را خار نمی کردم. از آنجائیکه عضو کمیته انقلاب اسلامی بودم به نیروی انتظامی مرکز مراجعه کردم ولی هیچ اثری نبود. انگار اصلا من وجود نداشتم. پس از ده ها بار آزمایش، دیدن دوستان و آشنایان قدیمی و . 35% جانبازی برایم لحاظ کردند و طی نامه ای که از جام زهر برای من و خانواده ام تلخ تر بود آب پاکی را روی دستم ریختند. در نامه بعد از مشخصات من و تعیین در صد جانبازی ام جهت کمک و مساعدت مرا به کمیته امداد امام خمینی(ره) معرفی کردند. آنقدر مشکل داشتم که با همان نامه به کمیته امداد رفتم ولی صف گرفتن کوپن های اهدایی از شکنجه بدتر بود.
بنیاد شهید در صد نیروی انتظامی را قبول نکرد و باید برای آنان نیز دوباره مدرک تهیه می کردم. به خدا قسم تمام اسناد و مدارکم موجود است که چه قدر مرا اذیت کردند. روز دادن درصد پزشکی بدون اینکه مرا معاینه کند به سرتا پای من نگاه کرد و گفت: 10% خدا بده برکت. در آن لحظه فقط گریه می کردم که ای شهدا خوشا به حالتان رفتید تا این روزها را نبینید. نامه ای که از ریاست جمهوری آوردم کار ساز نبود و شخص مسئول پرونده آن را پاره کرد و گفت: نامه را نادیده می گیرم.
چند ماهی آشپزی می کردم چون آشپز بودم ولی گرما و رطوبت امان از من گرفت و کارم را از دست دادم. رفتم بهشت زهرا و فریاد زدم آهای شهدا کمکم کنید. شمائیکه در نعمات خدایی غوطه ورید به حال من نیز نظر کنید. که چگونه امان از کف داده ام.
کلام آخر
با چشمانی اشک آلود رو کرد به من و گفت: تو خبرنگار نیستی چرا که خودت را وقت جانبازان کرده ای پس در سینه ات ثبت کن زندگی حسن حداد را که چه سالهایی از زندگیش را نظاره گر چشمان قرمز همسرش بوده است. بر دلت بنویس که چگونه بعضی از مردم با نیشخند مرا معتاد می نامند. بنویس که روز جانباز با ماشین گشت نیروی انتظامی ده ها نفر به درب منزل من آمدند و بعد از گرفتن ده ها اثر انگشت جلوی چشم همسایگان 50000 تومان هدیه داده اند و رفتند. بنویس که دوستان و همسنگرانم بودند که برای من شغلی محیا کردند و از آنان به درگاه خدا طلب آمرزش و زندگی ابدی در بهشت برین را مسئالت دارم. بنویس که حسن حداد اگر هر روز صبح قرص هایش را نخورد نمی تواند بر سر کار حاضر شود. بنویس که او هنوز در خانه یکی از دوستانش زندگی می کند که نه از او اجاره می گیرد و نه منتی بر سرش نهاده است ولی او چنین خانه ای را نمی تواند قبول کند. بنویس که هنوز حسن حداد زمانی که صدای هواپیما را می شنود خودش را جمع می کند. من ضد انقلاب نیستم و آنقدر عاشق رهبرم هستم که خجالت می کشم برای مشکلاتم درب خانه اش را بزنم. از فرزندانم عباس، فرشته، علی و فاطمه شرمنده ام که به خاطر پدر آرزوهایشان را محدود کرده اند.
ای کسانی می گوئید جانبازان در ناز و نعمتند بیائید یک شب میهمان ما باشید. تا برای شما داستانهایی تعریف کنم که هیچ جای دنیا نشنیده اید.
پایان پیام